از من ... تا تو
این خانه برای قلب کوچک من زیادی بزرگ است پس واگذارش میکنم به اهلش فاصله " از من . . . تا تو " به اندازه فاصله از خاک است تا افلاک خوشا به حال افلاکیان که در جوار تو اند ما هم مجبوریم به آوارگی خویش، خوش باشیم . . " نظـری گـاه بینـداز به پشتــ سـر هـا " کم بودن هایت با تاخیر بودن هایت در سکوت بودن هایت همه و همه را یک جوری میتواند توجیه کند این دل بیچاره اما دوست نداشتنت را . . . حرفش را هم نزن خیلی وقت است که فراموش کرده ای بگوئی: " دوستت دارم " رحمی به این دل دیوانه کن و لب بگشا که نفسش به " دوستت دارم " تو بند است بین سلامی دوباره یا وداعی تلخ هر بار که قصد سلام کردن به تو را میکنم، دست و دلم میلرزد . . . . . . که نکند اشتباه میکنم متوسل میشوم به آیات محکم الهی اذنم نمیدهند برای وداع پس ای فرشته ی خوبی ها باز هم " سلام " نسیمت را عشق است که بیشتر بر ذغال نیمه افروخته ی قلبم " فوت " میکند و . . . بیشتر میسوزاندم برای همه، آتش مایه ی عدم است و برای من مایه ی وجـــود پس " بسوزان هر طریقی میپسندی که آتش از تو و خاکستر از من " خواستنی تر است برایم از " بودن " برای همه ی اهل دنیا " بودنت " برای من بزرگتر است برایم از جغرافیای دنیای آرزوهایم کاش " بودم " و " بودی " . . . اما چه حیف !! که نه " هستم " و نه " هستی " گناه من همه این بود: عاشق تو شدم شبیه سیب در آغوش ماسه و دل آب میان خیزش یک رود عاشق تو شدم * شاید ادامه یافت این دو بیت چیزی از بزرگواری ات کم نمی شود زیاد هم می شود بدم می آید از " عادت " کردن به نبودنت حاضرم تمامی علت های نبودنت را با آتش کلامم بسوزانم ولی حیف که میترسم خودت هم در آن آتش بسوزی تناقض !! یا ناشی بوده یا عاشق نبوده شاعری که اینطور سروده: " رواق منظر چشم من آشیانه ی تست کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی تست " این یعنی: معشوق پرنده ایست که باید بیاید به آشیانه ی عاشق این یعنی: معشوق است که باید بیاید به پناه عاشق این یعنی: برای وصال، معشوق باید برسد به محضر عاشق عاشق نبوده !! که راضی شده معشوق به زحمت بیفتد و بیاید و . . . یا شاید لذت عشوه گری معشوق را نچشیده که چنین خواسته ای داشته تمام شاعران دنیا بدانند: پرنده بودن، خاصیت عاشق است نه معشوق . . . محال است خودت را خسته نکن !! چه باشی و چه نباشی قلبم خانه توست این لانه، خانه ی توست همه ی وجودم سرای توست خوشم وقتی که میبینم همه جا . . . تو صاحب خانه ای و . . . من بی خانمان !! خوشت باشد همان ها که زمانی با آب و تاب فراوان برایم میفرستادی قیاس کردم با حال دیدم همه شان را اشتباه متوجه شده بودم منظور تو چیز دیگری بود باید از همان اول میدانستم که در دنیا نباید به دنبال تو بگردم وعده ی ما . . . قیامت لازمه اش کافر شدن به خیلی چیزها بود !! من هم کافر شدم تا طعم ایمان به تو را بچشم و چشیدم . . . و سرمست شدم . . . و بانگ " انالحق " زدم و . . . فهمیدم کافری هم عالمی دارد . . . و طعنه زنان فهماندم به همه مومنان دنیا که: " هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق . . . " ماه کجاست؟ در برابر جلوه ای که در آسمان شب هایم داری ابر کجاست؟ در برابر رحمتی که از تو به سوی من نازل می شود ای کاش میشد بی پرده و بدون لفافه با تو خلوت کرد و هم صحبت شد با تو ولی چه میتوان گفت؟ . . . . . . حالا که فاصله های ظاهری از من . . . تا تو ، دارند بیداد میکنند . . . در همین خانه بود که تو را به من عطا کردند تو ترک این خانه کردی و ویرانش نمودی اما من . . . از نو میسازمش آبادش میکنم ولی بدان !! صاحب اصلی این خانه توئی نه من
| Design By : Pichak |
مجنونِ خاك و خوشه ي گندم شدم ؛ بيا و ببين
من آسمان نشين نگاه " تو " بوده ام يك روز
حالا ميان خاطره ها گم شدم ؛ بيا و ببين !
